Στεγνός
από ποτό και από διαθέσεις
με φιλτραρισμένες αναπνοές
ξεκινώ τη διαδρομή μου στο δίσεκτο.
Ο χαρακτήρας μου
γραφικός
κάθε φορά που σκέφτομαι
πως βρέχει και χαμογελάς
στις λάσπες και στα πεζοδρόμια.
Το χώμα να μην το ξαναφιλήσεις
γιατί πατρίδα δεν έχεις εσύ
-πατρίδα-
δεν έχεις
τ’ ακούς;
Ιανουαρίου 7, 2008 στις 12:42 πμ
Σκληρό!
Ποιός άνθρωπος δεν έχει πατρίδα;
Μήπως αυτό το συναίσθημα λέγεται ζήλεια, οργή, πίκρα
ή μήπως , τελικά , πρόκειται για ένα έγκλημα “εν βρασμώ”;
Βέβαια άμα είσαι στεγνός απο ποτό…
Σε καταλαβαίνω.
Έχω πάθει χειρότερα.
Ιανουαρίου 7, 2008 στις 5:15 μμ
Οι σκηνίτες, οι τσιγγάνοι, οι απόκληροι και ενίοτε οι πότες.
Είπατε πως καταλαβαίνετε, ως πότης φαντάζομαι.
Στην υγειά μας λοιπόν!
Ιανουαρίου 7, 2008 στις 11:41 μμ
Με τους πότες μ΄έριξες
Στην υγειά μας!